کلبه تنهایی من پراز فریاد است،فریادی به بلندی سکوت،به زلالی حقیقت
وبه زیبایی باران بهاری. کلبه ام تنهاست ،امّا نسترن می داند که چه پر
غوغاست. مثل شعرهای ساده و بی وزن شاعران گمنام. باد امّا بی درنگ
می وزد و با آن حرف می سازد...!!!
سلام
میدوارم که از این وبلاگ خوشتون بیاد
نظر یادتون نره
